Family, friends and strangers: Welkom op mijn weblog!
Wat op deze site vooral zal komen te staan, is informatie over CHINA. Filmpjes, interessante links, teksten, zelfgeschreven stukken. Onderwerp: Human Rights. Specialisatie: the 'one-child policy'.
Verder zijn alle foto's op deze site door mijzelf gemaakt (inderdaad, behalve die kleine links!).
Sanne Simons
Het bezoek dat de dalai lama begin juni aan Nederland brengt, zal de verhoudingen met China beschadigen, zo heeft de regering in Peking aan Den Haag kenbaar gemaakt. Nederland zal mogelijk drie tot zes maanden ‘op het strafbankje’ worden gezet.
Wat is er nou aan de hand...
De dalai lama bezoekt Nederland op 4 en 5 juni. Hij geeft op 4 juni in de RAI in Amsterdam een boeddhistische les en een lezing. De dag erna zal hij door de Tweede Kamer worden ontvangen tijdens een openbare bijeenkomst in Den Haag. Vervolgens opent hij in de Melkweg in Amsterdam de ‘Nacht van Tibet’, waar onder anderen Bløf en Simon Vinkenoog zullen optreden.
Dus wat is er nou echt aan de hand...
De Chinese regering oefent druk uit om het bezoek zo beperkt mogelijk te houden. De 73-jarige geestelijk leidsman der Tibetanen is China’s meest verketterde balling. In de ogen van Peking is hij een ‘wolf in schaapskleren’ die het op de eenheid van het Chinese rijk heeft gemunt.
Dit kan de harmonieuze relatie tussen beide landen ernstig verstoren, hebben Chinese regeringsvertegenwoordigers gewaarschuwd. China beleeft een nieuwe periode van nationale assertiviteit, ingegeven door een economische groei die China’s wedergeboorte als wereldmacht heeft gefaciliteerd. De druk die Peking uitoefent is sterker dan bij een vorig bezoek van de dalai lama aan Nederland, jaren geleden.
Met andere woorden: China gebruikt zijn enorme macht wederom voor 'verkeerde' doeleinden. Gelukkig hebben wij Nederlanders nu nog de ballen om hier niet op in te gaan. Maar wie weet komt er een dag dat China maar een frons hoeft te geven en wij laten onze al pootjes hangen.
Ik vrees voor die dag
Door middel van politieke (en economische?) druk en machtsmisbruik zorgen dat wij de geestelijk leider van Tibet in ons land - of in onze Tweede Kamer - weigeren, gaat echt alle boekje te buiten.
Volgens Amnesty International heeft China in 2008 meer mensen gexecutëerd dan de rest van de wereld bij elkaar.
'Er zou in de 21e eeuw geen plaats meer moeten zijn voor onthoofding, elektrocutie, ophanging, de dodelijke injectie, het vuurpeleton en steniging,’ zei Irene Khan, secretaris-generaal van Amnesty International. ‘De doodstraf is de meest ultieme vorm van wrede, onmenselijke en onterende bestraffing.’
Amnesty publiceerde maandag 23 maart een wereldwijd overzicht van in 2008 opgelegde doodstraffen en executies. Daaruit blijkt dat tussen januari en december van dat jaar ten minste 2390 mensen in 25 landen werden geëxecuteerd. In diezelfde periode werden ten minste 8864 mensen in 52 landen ter dood veroordeeld.
Amnesty International wijst er op dat de doodstraf in een groot aantal landen na oneerlijke processen wordt opgelegd, zoals in Afghanistan, China, Iran, Irak, Jemen, Nigeria, Saoedi-Arabië, Soedan. Ook blijkt uit het rapport dat de doodstraf in 2008 vaak op een discriminatoire wijze wordt toegepast. Een onevenredig aantal armen en leden van raciale, etnische en religieuze minderheden werd in landen als Iran, Soedan, Saoedi-Arabië en de Verenigde Staten ter dood veroordeeld. Het risico dat onschuldige mensen worden geëxecuteerd blijft bestaan, zoals blijkt uit het feit dat in 2008 vier Amerikaanse terdoodveroordeelden zijn vrijgelaten nadat duidelijk werd dat zij onschuldig waren.
Daarnaast wijst Amnesty er op dat er in Europa nog steeds één land is dat de doodstraf blijft uitvoeren: Wit-Rusland.
(Amnesty.nl)
China heeft dinsdag de toegang tot videofilmpjessite Youtube geblokkeerd. Een woordvoerder van Youtube-eigenaar Google kon niets zeggen over de reden, maar sinds enkele dagen staat op de site een video waar op te zien is dat een Tibetaanse demonstrant wordt doodgeslagen door Chinese politieagenten.
Het staatspersbureau Xinhua zegt dat het gaat om een vervalsing. Het haalde een medewerker van de Chinese regionale regering in Tibet aan, die zei dat de beelden in scène zijn gezet door volgelingen van de Dalai Lama.
"De Dalai-Lama-groep is eraan gewend leugens te verzinnen om de internationale gemeenschap om de tuin te leiden en de waarheid over de onlusten van 14 maart 2008 in Lhasa te verbergen", zei Xinhua. (nu.nl)
China blokkeert momenteel de toegang tot YouTube. Dat zegt althans het moederbedrijf van de videowebsite, Google. De site zag gisteren significant minder bezoekers uit China en vandaag was er bijna niemand. [...]
“We weten niet waarom we geblokkeerd zijn, maar we proberen via onze contacten bij de regering de problemen op te lossen”, aldus een woordvoerder van Google in de New York Times. [...]
Een Chinese regeringswoordvoerder zei overigens niks te weten van een afsluiting.
“Iedereen denkt altijd maar dat China bang is voor het internet, maar het tegenovergestelde is juist waar”, luidde het officiële commentaar, waarin gewezen werd op de 300 miljoen internetgebruikers en 100 miljoen blogs die China rijk is. (nos.nl)
Bron: nu.nl
Dat schrijft de krant China Daily zondag.
Volgens een hoge ambtenaar van het Nationaal Bureau voor Populatie- en Familieplanning is er sprake van een ''alarmerende toename'' in de steden en op het platteland.
Daarom is een preventieprogramma opgezet, dat ervoor zorgt dat zwangere vrouwen onderzocht worden.
Cijfers
Het Bureau maakte geen cijfers bekend. De ambtenaar zei wel dat in China elke dertig seconden een baby met een afwijking wordt geboren dankzij de milieuvervuiling in de Volksrepubliek.
De provincie waar de meeste kinderen een aangeboren afwijking hebben is Shanxi. Dat gebied is het kloppende hart van China's mijnindustrie.
''Het probleem van afwijkingen bij de geboorte is te koppelen aan de milieuvervuiling, zeker in de acht gebieden waar de meeste kolenmijnen staan'', aldus een andere woordvoerder van het Bureau.
Milieuvervuiling
Volgens Hu Yali, professor aan de Nanjing Universiteit, is zeker 10 procent van de aangeboren afwijkingen te wijten aan milieuvervuiling.
''Ons onderzoek toont aan dat vervuiling door chemisch afval de belangrijkste factor is bij de beïnvloeding van de gezondheid van zwangere vrouwen en hun baby's in sommige gebieden.''
Nou vooruit: lees hier de verhalen van Marlette en Anne uit China :)
(Ik hoop dat je dit nog ziet, voordat jullie zaterdag verder vliegen naar Australië!)
De BBC komt met een serie van drie tv-documentaires over 'nog niet eerder vertoonde kanten van Wild China'. Ze zouden hierbij 'ongekende vrijheid' hebben gekregen bij het filmen in dit mysterieuze land. Levert zeker hele mooie beelden op (wat wil je met HD camera's, dan lijkt mijn eigen achtertuin zelfs op een mini-natuurpark!).. Maar toch: ik zou het graag met eigen ogen willen zien. En we kunnen wel negatief blijven, uiteindelijk overheerst schoonheid meestal, niet?
Hier dus een preview:
Misschien allang bekend, maar: China censureerde (delen van) de inaugurele rede van Barak Obama. Zowel op tv als in Chinese vertalingen op internet. het ging hierbij vooral om Obama's 'referenties aan het communisme en zijn kritiek op landen die tegenspraak van het volk de kop indrukken'.
(van Shanghaiist.com:)
According to Reuters:
U.S. President Barack Obama's inauguration speech has a little twist in translations available on some Chinese websites where his references to communism and dissent have been cut.
Sina and Sohu had omitted the word “communism” (共产主义) in the line:
"Recall that earlier generations faced down communism and fascism not just with missiles and tanks, but with sturdy alliances and enduring convictions,"
And removed an entire paragraph on dissent:
"To those who cling to power through corruption and deceit and the silencing of dissent, know that you are on the wrong side of history, but that we will extend a hand if you are willing to unclench your fist."
Omdat je nooit weet waar het goed voor kan zijn: passie voor de rechten van de mens
Van de website van Reporters Zonder Grenzen:
Clandestine FM radio broadcast today in Beijing by Reporters Without Borders, hours before Olympic opening ceremony
"The Chinese authorities refused to
issue visas to ten of our members but this has not stopped us from
making ourselves heard in Beijing by means of a clandestine radio
broadcast using miniaturised FM transmitters and antennas," Ménard
said. "Reporters Without Borders devised and carried out this protest
in a spirit of resistance against state control of the media." The press freedom organisation added :
"This is the first non-state radio station to have broadcast in China
since the Communist Party took power in 1949. Only international
Chinese-language radio stations broadcasting on the short wave would be
able to break this news and information monopoly, but they are jammed
by the authorities."
Members
of Reporters Without Borders today broadcast "Radio Without Borders,"
China’s only independent FM radio station, in Beijing just hours before
the start of the Olympic Games opening ceremony. In a programme lasting
20 minutes, Reporters Without Borders secretary-general Robert Ménard
and Chinese human rights activists called on the Chinese government to
respect free speech.
Gister las ik het volgende berichtje in de krant:
"Een twintigtal Chinese intellectuelen heeft in een open brief opgeroepen tot een boycot van alle nieuwsprogramma's van de Chinese staatstelevisie"
De brief is gepubliceerd op een Amerikaanse site. Volgens de intellectuelen hebben de programma's namelijk tot doel het Chinese publiek te 'brainwashen' (het zal me niets verbazen: de Chinese overheid bewandelt volgens mij ieder pad, hoe krom ook, om het volk toch echt te laten doen wat 'goed voor hen is')
Maar goed. Wat me nog het meest stoorde aan dit bericht, was mijn eerste gedachte: Hoe lang zal het duren tot deze 'intellectuelen' (hoogleraren? Artsen?) opgepakt en vervolgd worden? In China is verzet tegen de staat verboden. En dit lijkt me in die zin dus behoorlijk gewaagd. Daarmee zeg ik niet dat ik het een slechte actie vindt, integendeel! Misschien hadden de intellectuelen wel íets meer mensen voor hun karretje kunnen spannen om zeker te zijn van veel publiciteit.
Sowieso hoop ik dat veel mensen dit kleine berichtje in de NRC van dinsdag 13 januari 2009 hebben gelezen, zodat Amnesty International binnenkort veel tekenaars kan werven voor zijn 'petitie voor de vrijlating van een twintigtal Chinese intellectuelen die in opstand kwamen tegen de corrupte programma's van de Chinese staat-tv'. Natuurlijk hoop ik dat het niet zover hoeft te komen.
In ieder geval staat het in schril contrast met de discussie die op dit moment door Nederland woedt: wat willen wij van onze 'staats-tv'? Waar gaat ons geld naartoe, als het aankomt op NL1, 2 & 3? Waarom brengt de overheid in samenwerking met programma-makers hysterie naar de publieke omroep, waar wij 'kunst zonder gekwebbel' willen zien?
Er komt een dag dat wij onze Balkenende en het zittende kabinet beschuldigen van het indoctrineren in dus corrupte televisie op de publieke omroepen. Volgens mij zijn we al aardig op weg naar een beschuldiging in de trant van 'commerciële landverraders'. Wij Nederlanders weten immers hoe we voor onszelf op moeten komen, niet?
geheel door mijzelf
Een nieuwe generatie arbeiders lijkt de overhand te nemen op de arbeidsmarkt in China. Deze generatie (van na 1980) is hoger opgeleid dan hun voorgangers, heeft de Chinese Culturele Revolutie niet meegemaakt en kan zich beter laten informeren via mobiele telefoon en internet (gecensureerd, dat wel).
*
De Grote Culturele Revolutie was een in 1966 door Mao Zedong opgezette revolutie waarbij de communistische staat waarin China op dat moment verkeerde behouden zou moeten blijven. Dit door een samenleving te realiseren waarbij iedereen gelijk – lees arm – is en door het ontstane systeem wordt gehouden.
Intellectuelen en rijke arbeiders vormden een bedreiging voor het gevestigde communistische bestuur, en werden met die reden door Mao Zedong bestempeld als ‘een gevaar voor de gelijkheid’. Voor deze ‘gevaarlijken’ werden speciale ‘kaderscholen’ opgericht (zoals in het Lelietheater door Lulu Wang) waar de voorheen relatief breed levende intellectuelen een socialistische heropvoeding kregen, door lichamelijk zwaar arbeid te verrichten en de socialistische ideeën van Karl Marx opnieuw te bestuderen.
In de realiteit was de Culturele Revolutie een wrede poging van Moa om de paar kritische geluiden die van de Chinese intellectuelen afkomstig waren in het gareel te houden. En al werd de Revolutie in 1969 als ‘voltooid’ verklaard; de kaderscholen bleven bestaan, als blijvend bewijs voor gelijkheid en solidariteit.
*
Tegenwoordig kunnen de kritische geluiden afkomstig van de Chinese arbeiders niet meer door de staat worden genegeerd. Dit leidde in juni 2007 al tot verbetering van de arbeidsvoorwaarden. Sociale onrust over slechte arbeidersposities leidde tot o.a. de volgende rechten:
- recht op een geschreven arbeidscontract;
- recht op vergoeding van overuren;
- recht op bemiddeling (arbitrage) bij conflicten;
- recht op een contract van onbepaalde duur.
In hoeverre deze nieuwe rechten ook echt door fabriekseigenaren en andere werkgevers worden nageleefd, is natuurlijk maar de vraag. Chinese leiders (en dan vooral lokale ambtenaren en fabriekseigenaren) zien de bui al hangen: stijgende productiekosten waardoor fabrieken failliet gaan of moeten verhuizen naar landen waar nóg goedkoper geproduceerd kan worden. En verdwijning van fabrieken uit het arme binnenland in China is wel het laatste dat moet gebeuren: dan zal de onrust helemaal de spuigaten uitlopen. Bovendien zijn arme boeren op het platteland allang blij als er überhaupt (fabrieks-)werk voor hen of hun kinderen is.
Door economisch en politiek belang voor de lokale overheid worden regels van de centrale overheid nogal eens genegeerd (zie ook: Chinese overheid staat voor duivelse dilemma’s, NRC-next dinsdag 13-01-2009, Evert Jan Ouweneel). Hij vraagt zich af: wat te doen door de Chinese overheid.. meer vrijheid en dus meer liberalisatie, of juist meer controle?
De tweepoot die nu is ontstaan, is aan de ene kant het verbeteren van de arbeidersomstandigheden waardoor minder arbeiders meer geld krijgen en waardoor de productiekosten van fabrieken dus zullen stijgen. Minder ‘sociale onrust’ door meer rechten voor werknemers dus.
Aan de andere kant zullen deze maatregelen leiden tot minder werkgelegenheid, en zelfs faillissementen op de arbeidsmarkt, wat weer onrust veroorzaakt onder arbeiders uit vooral het binnenland van China.
Een oplossing zónder deze sociale onrust lijkt dus niet mogelijk. Minder rechten voor de werknemers lijkt mij geen goed plan: meer situaties als geschetst in China Blue zullen zich voordoen. Arme boeren die het in de stad proberen ‘te maken’ om zo hun familie thuis financieel te steunen. Met meer rechten voor deze werknemers is niet persé gezegd dat zij deze rechten ook krijgen, wel dat zij er aanspraak op kunnen maken (uitgaande van een niet-corrupte werkgever). Er zouden sociale projecten opgezet kunnen worden, waardoor daadwerkelijk meer werkgelegenheid wordt gecreëerd en niet gevochten hoeft te worden om wie van alle miljoenen geschikte arbeiders genoegen zal moeten nemen met het dichtdraaien van tandpastatubes of het strijken van overhemden in alle soorten en maten. En kan uiteindelijk, van een ideale situatie uitgaande zoals zo vaak bij het spuien van oplossingen het geval is, een einde gemaakt worden aan het uitbuiten van de Chinese arbeiders als lagelonenarbeiders.
Voor mensen die geld te veel hebben (of veel geld over hebben voor een goed - persoonlijk - doel):
www.websophia.com. Hier worden op zaterdag 24 januari 2009 en zaterdag 7 februari 2009 twee interessante seminars gegeven (door Evert Jan Ouweneel). Respectievelijk 'wereldgeschiedenis in één dag' en 'China in één dag'. Hij schrijft interessante (wel erg feitelijke, maar ook van een goede mening voorziene) artikelen in de NRC-next! De seminars zullen dus ook wel interessant zijn, maar helaas 115/150 euro per stuk..
Gaat heen en informeer mij :)
Voor interessante UK & International documentary films:
deze site, met werk van onder andere Jezza Neumann en Kate Blewett. Veel documentaires zijn via de site te bekijken! (na enige keren doorklikken..)
24 december 2008 - Bron: ANP
Spil in Chinees melkpoederschandaal failliet
Het Chinese zuivelconcern Sanlu, dat enkele maanden geleden het middelpunt was in het schandaal rond door melamine vergiftigde melkproducten, is bankroet.
Dat heeft het Nieuw-Zeelandse zuivelconcern Fonterra, dat 43 procent van de aandelen in Sanlu bezat, vandaag laten weten. Een rechtbank in de Oost-Chinese provincie Hebei, waar Sanlu is gevestigd, sprak het faillissement uit. Het bedrijf was in grote financiële moeilijkheden geraakt door het schandaal. Een curator is belast met de verdeling van de failliete boedel.
Door de met melamine vergiftigde melk kwamen zes baby's om het leven. Bijna 300.000 kinderen werden ziek. Melamine kan bij mensen en dieren voor nierfalen zorgen. Consumenten in China klaagden in maart al over melkproducten, maar lokale gezondheidsdiensten reageerden pas in september.
Melamine wordt vooral gebruikt bij het maken van kunststof borden en bestek. In China werd de stof echter toegevoegd aan melk, om te verhullen dat er met water aangelengd werd.
-------------------------
Bron: Reformatorisch Dagblad & Neutrale organisatie voor Zb & Red Holstein fokkers-website. Boeren krijgen de schuld
PEKING - Gewone Chinese zuivelboeren zijn het beu om als schuldigen te worden aangewezen in het melkpoederschandaal. „Ze zeggen dat wij melkveehouders het gedaan hebben, hè?” zegt Li, een veehouder met vijf koeien. „Ik zeg je, wij zijn eerlijke melkboeren hier. Wij wisten niet eens wat melamine was voordat dit gebeurde.” Li woont in het dorp Dabalao, op drie uur rijden van de Chinese hoofdstad Peking. Hier zijn de boeren zo boos op de media dat bijna niemand een interview wil geven. De Chinese staatsmedia berichten al twee weken lang over de een na de andere zuivelboer en managers van melkinzamelstations die worden opgepakt op verdenking van toevoeging van melamine aan verdunde melk. Vier Chinese baby’s zouden aan de gevolgen zijn overleden, en meer dan 50.000 werden ziek. Ze kregen nierproblemen als gevolg van de met melamine vervuilde flessenmelk. Maandag berichtte het staatspersbureau Xinhua dat de politie van Shijiazhuang, waar het in opspraak geraakte zuivelbedrijf Sanlu zijn hoofdkantoor heeft, opnieuw verdachten in het melkschandaal heeft opgepakt. Negentien personen in deze nieuwe groep arrestanten zijn managers van veehouderijen en melkinzamelstations. Volgens de politie ging het om een criminele bende, die werkte met geheime fabrieken die de melamine doorverkochten aan de zuivelindustrie. Toch zetten tal van experts vraagtekens bij de theorie dat de schuld ligt bij de boeren en melkinzamelstations. Zhou Qing, een Chinese onderzoeksjournalist op het gebied van voedselveiligheid, wijst erop dat melamine relatief duur is. Dat maakt het onwaarschijnlijk dat boeren de stof toevoegen aan melk die niet meer dan 2,5 renminbi (ongeveer 25 eurocent) per kilo oplevert. Ook valt de melamine niet zo maar in vloeistof op te lossen; er moet een derde stof, bijvoorbeeld formaldehyde, aan te pas komen. Dat vereist dus nogal wat chemische kennis. Daarom is ook Marc de Ruiter, de Nederlandse directeur van een klein zuivelbedrijf in de provincie Shanxi, kritisch. „Ik ben bang dat er op dit moment door de overheid en de bedrijven een zondebok wordt gezocht”, zegt hij. „Er zou absurd veel melamine in de melk moeten hebben gezeten om het gehalte zo hoog te krijgen als werd aangetroffen in de Sanlumelkpoeder. Ook blijkt dat de gewone melk nauwelijks of niet is besmet. Dat soort zaken wijst erop dat het wellicht door de grote producenten zelf is toegevoegd [...]” |
-------------------------------
06 oktober 2008 - ANP
China arresteert verdachten melamine-schandaal
HOHHOT (ANP) - De Chinese politie heeft in de noordelijke regio Binnen-Mongolië zes personen gearresteerd, die worden verdacht van betrokkenheid bij het vervuilen van melk met melamine. Dat heeft het Chinese staatspersbureau Xinhua zondag gemeld.
De arrestaties zijn verricht na onderzoek bij twee zuivelbedrijven in Binnen-Mongolië, die met melamine vervuilde melk zouden hebben geproduceerd.
Het melamineschandaal kwam ruim drie weken geleden aan het licht in China. Fabrikanten bleken melkpoeder voor baby's aangelengd te hebben met melamine, een stof die in verdunde melk het eiwitgehalte hoger doet lijken. Tienduizenden Chinese kinderen werden ziek na het nuttigen van met melamine vervuilde producten. Zeker vier kinderen zijn overleden.
------------------------------
25 september 2008 - gezondheid.nl
"[….] In Nederland is er geen reden tot zorg. Chinese melkproducten zijn wettelijk verboden in de EU. Melamine zou wel kunnen voorkomen in koekjes en snoepjes uit China, die in Nederland in toko’s en speciaalzaken verkocht worden. De hoeveelheid die in de koekjes en snoepjes zou kunnen zitten is sowieso erg klein, toch laat de VWA deze producten uit voorzorg uit de handel nemen. In laboratoria worden ze vervolgens verder gecontroleerd. […]"
----------------------------
18 September 2008 - nos.nl
Melamine-schandaal China dijt uit
In China breidt het schandaal met de giftige stof melamine zich uit. In Hongkong is melamine gevonden in melk, ijs en yoghurt. Het bedrijf Yili moet alle producten terughalen uit Hongkong.
Er werd al gevreesd dat melamine in veel alledaagse producten voorkomt. In China zijn nu vier baby's gestorven na het drinken van met melamine vervuilde melk. Zeker 6000 baby's zijn er ziek van geworden. Melamime is een grondstof voor kunstharsen.
Yili, een van de sponsors van de Olympische Spelen, is een van de 22 Chinese bedrijven die betrokken zijn bij het schandaal.
Een filmpje voor Ucee Station dat ik samen met Gabriella en Gemma (concept en interviews) heb gemaakt, waarbij ik camera en montage heb verzorgd.
Idee: een kijkje in het leven van een intrigerend persoon, in dit geval een kraker..
Dit filmpje heb ik gemaakt voor Sofa Sessions (in café UROCK in Utrecht). Dinsdag 4 januari 2009 de laatste sessie alweer, dus wees er bij!
(Een meer uitgebreide versie is uitgezonden op Stadstv Utrecht - CampusCam)
Je eigen items op tv terugzien (StadsTV Utrecht, dat dan wel..) geniaal! Ze op internet krijgen lijkt soms zelfs nog moeilijker.. ehm, in mijn geval. Maar hier dan toch een van de filmpjes waarvoor ik me de afgelopen twee maanden in het zweet heb gewerkt: de inburgeringbuddy's in Utrecht.
Met de redactie van CampusCam verzorgden we iedere maandag-avond ons journaal op het eerder genoemde Stadstv Utrecht. Dit item heb ik samen met Danny Ghosen en Renee Hartog gemaakt. Het monteerwerk komt grotendeels van Danny's hand.. Mocht je nog vragen hebben (wat natuurlijk een slecht teken zou zijn!) feel free to ask..
Hoeveel artikelen konden wij in Nederland per dag lezen over China, tijden de Olympische Spelen?
Hoe vaak sloegen wij vanaf 8-8-2008 de krant open, en konden paginagrote artikelen lezen en foto's zien van China?
Hoeveel van die artikelen waren er nog te vinden na de afloop van de Spelen?
Hoeveel baby's moeten er nog sterven aan vergiftigde melkpoeder, voor het echt een (inter-)nationale ramp wordt?
Hoe vaak geloven we de Chinese staat nog, als zij belooft écht iets aan de mensenrechtensituatie te veranderen, ten goede van de bevolking welteverstaan?
Note:
Natuurlijk is het altijd de vraag, hoe interessant een onderwerp/land/bevolking nog is na een mediahype. In ieder 'rampengebied', na iedere verkiezing, na iedere aftreding van een politiek (gevaarlijk) figuur, na iedere opstand, na iedere oorlog.. Alle aandacht is tijdelijk, zeker in deze tijden.
China, Olympische Spelen 2008 the aftermath. (bronnen: nrc.nl, NOS)
Al vier Chinese baby's zijn gestorven door het drinken van vergiftigde melkpoeder. Het aantal zieke baby's is inmiddels opgelopen tot 6.200. Meer dan 150 van hen kampen met niet werkende nieren en verkeren in
levensgevaar.
De Chinese minister van
Gezondheidszorg Chen Zhu liet tijdens een persconferentie duidelijk merken dat de Chinese autoriteiten al eind juli op
de hoogte waren van het vergiftigings-probleem. Vragen aan de minister over het late
waarschuwen van de Chinese consumenten werden tijdens de
persconferentie genegeerd. Volgens dagbladen in Guangzhou en Hongkong waren
de inspectiediensten die onder minister Chen vallen al in juli precies op de
hoogte.
Tijdens de Olympische Spelen was bij de minister van Gezondheidszorg, de staat en de betreffende bedrijven dus al bekend dat de melkpoeder levensgevaarlijk gif bevatte. Toch is hierover niets naar buiten gebracht. Pas toen alle buitenlandse sporters en cameraploegen het land hadden verlaten, werden Chinese ouders op de hoogte gebracht. Voor een aantal baby's was het toen dus al te laat.. en wie weet hoe veel er nog volgen.
Waarschijnlijk zou het staatsbedrijf deze ontdekking nu nog steeds in de
doofpot hebben gehouden als niet op het Chinese internet en door de
Nieuw-Zeelandse premier Helen Clark geen alarm geslagen was.
De Chinese staat, die zich na de succesvolle Olympische Spelen door het
schandaal in verlegenheid gebracht voelt, tracht met een reeks van
arrestaties, afzetting van politieke figuren en massale inspecties en in
beslagnames de schade te beperken. In Peking wordt beseft dat het label
‘Made in China’ opnieuw in opspraak is geraakt en daar komt bij dat ook
vervuilde melk en melkpoeder naar andere Aziatische en Afrikaanse landen is
geëxporteerd.
En in dit land moet persvrijheid vanuit de staat vorm krijgen? Het publieke belang van 'de wereldmacht' China staat voorop de publieke gezondheid van de Chinese bevolking. Als het aan de staat ligt. Als je het mij vraagt.
17-10-2008
PEKING (ANP) - China zal de vrijheden die buitenlandse journalisten
tijdens de Olympische Spelen kregen ook in de toekomst handhaven.
Daartoe zal snel een pakket nieuwe regels bekend worden gemaakt.
Dat
heeft een Chinese ambtenaar van het ministerie van Buitenlandse Zaken
vrijdag gezegd tegen het Japanse persbureau Kyodo. De huidige regels
omtrent de grotere bewegingsvrijheid lopen vrijdag af. De Chinese
autoriteiten hebben de gestelde termijn nog niet officieel verlengd.
Verschillende functionarissen hebben echter laten weten dat de openheid
zal blijven bestaan.
18-10-2008
(bron: NOS weblog Peking & NOS Journaal)
China heeft een belangrijke eerste stap gezet op weg naar meer
persvrijheid. Een aantal beperkingen voor buitenlandse journalisten is
per direct opgeheven, nadat de wetgeving voor de Olympische Spelen al
tijdelijk was versoepeld. Goed nieuws, in theorie. Maar in China zijn
theorie en praktijk vaak aparte werkelijkheden.
Inhoud:
Middennacht op 17 november zou de deadline voor de tijdelijk Olympische
mediawet aflopen. Pas om kwart voor twaalf belegde het ministerie zijn
persconferentie. Met de nieuwe wetgeving hoeven correspondenten
voortaan geen overheidstoestemming meer te hebben om te reizen en om
mensen te interviewen. Ook perskaarten hoeven niet langer ieder jaar
opnieuw te worden aangevraagd. Daarmee stapt de overheid af van zijn
strenge regels die ze in 1990 invoerde na de berichtgeving over de
neergeslagen studentenopstand op het Plein van de Hemelse Vrede.
Praktijk:
Buitenlandse persverbonden als de Foreign Correspondents Club in China
(FCCC) en Reporters Without Borders prijzen de stappen van de Chinese
overheid op weg naar een meer open maatschappij. Maar ze waarschuwen
ook dat regels op papier niet automatisch meer vrijheid in praktijk
betekenen. Met name buiten de grote steden zijn journalisten nog
regelmatig slachtoffer van intimidatie, bedreiging en zelfs arrestatie.
Tijdens de Olympische Spelen, toen de regels al tijdelijk versoepeld
waren, deden zich nog tientallen incidenten voor. In de provincie
Xinjiang mishandelden politieagenten zelfs een aantal Japanse
verslaggevers.
Het wantrouwen naar de binnenlandse pers blijft overigens gehandhaafd
in de nieuwe wet. De regels zullen niet voor hen gelden, net zo min ze
dat tijdens de Olympische Spelen deden. Kranten, radio en tv blijven
stevig in handen van de overheid.In die zin is het besluit van
afgelopen nacht niet meer dan een stap in de richting van een vrijer
mediaklimaat. En moeten nog vele stappen volgen tot dat klimaat
vergelijkbaar is met dat van Europa..
En dan is er nog de vraag: wil China wel een 'persklimaat' vergelijkbaar met dat van Europa? En willen wij wel dat china ons klimaat overneemt, in de staat waarin de macht zich nu verkeert..?
PEKING - Een
Chinees staatsinstituut voor demografie heeft gewaarschuwd voor de ernstige
gevolgen van de steeds minder evenwichtige verdeling van mannen en vrouwen
onder de bevolking. In China leven over dertien jaar 300 miljoen meer mannen
dan vrouwen.
In combinatie met de toenemende vergrijzing en de verstedelijking kan dit de sociale orde en harmonie ernstig destabiliseren, aldus het instituut. Het onderzoek, aangehaald door het staatspersbureau Xinhua, spreekt over een stijging van antisociaal en gewelddadig gedrag door mannen die steeds vaker ongetrouwd blijven. Ook waarschuwt het instituut voor een toenemende druk op de sociale voorzieningen en verstoring van de relatie tussen de generaties.
Vervolg van het bericht vertelt dat dit vooral komt door de een-kindpolitiek.. zoals we al wisten. Laatst hoorde ik van iemand die lange tijd in China is geweest dat het een-kindsysteem helemaal niet zo streng is als wij denken. Om de generatie mogen Chinese ouders namelijk wel twee kinderen. M.a.w.: ben je enig kind in China, dan mag je zelf wel twee kinderen.
Hoe zit het nou? Als iemand het me kan vertellen (met bewijs;) ), graag!
In Netwerk vanavond de reportage over het adoptie-schandaal in China. Alvast een preview: het hele filmpje komt hopelijk snel op netwerk.tv, en dan ook meteen op mijn blog!
De documentaire China's stolen children is nu (in negen delen) te bekijken op youtube.com:
http://www.youtube.com/results?search_query=China%27s+stolen+children&search_type=
China's stolen children gaat over de ongeveer 70.000 (!) Chinese kinderen die per jaar illegaal worden verkocht. Arme, jonge of ongetrouwde Chinese stellen kunnen niet voor hun eigen kind zorgen, en verkopen het daarom via een 'bemiddelaar' aan een gezin dat dit (hopelijk) wel kan. Deze 'bemiddelaren' vragen extreem hoge bedragen voor de vaak jonge kinderen, en ongewild kinderloze ouders zijn bereid deze bedragen te betalen. Ook komt het voor dat ouders een kind 'er bij' kopen, om zware klussen op de boerderij/het landgoed op te knappen.
De handel in kinderen is een echte markt geworden in China: steeds meer kinderen worden van hun ouders afgepakt, of ze 'verdwijnen' op mysterieuze wijze (stolen children). China's stolen children volgt zo'n gezin, waarvan het kind is ontvoerd. Een hel: de ouders weten niet waar hun kind is, of het nog leeft zelfs. Ze staan machteloos.
De grootste reden voor ouders om een kind te kopen, is dat zij liever een jongetje willen. Er is een sterk verband tussen de 'one child-policy' en het aantal stolen children: als Chinese ouders een dochter krijgen, moet die later naar de familie van haar man om hen te onderhouden. Dit is gewoonte in heel China. Omdat ouders in china maar één kind mogen, hebben zij om die reden liever een jongen: kinderen zijn een vorm van pensioen, zeker in de armere provincies van China.
Ook vóór de geboorte van het eerste kind moeten Chinese ouders toestemming vragen om zwanger te mogen worden, een 'geboortebewijs'. De ouders van het ontvoerde kindje in China's stolen children hebben nooit zo'n bewijs gehaald, waardoor zij hun kind in het geheim hebben moeten laten opgroeien. De boete voor een kind zonder geboortebewijs is, op het platteland, vijf keer het gemiddelde jaarinkomen. De 'keuzes' voor de ouders zijn dus: een onmogelijke boete betalen, (gedwongen) adoptie, of een ongeregistreerd kind. Dit laatste gebeurt veel en is een groot probleem: ongeregistreerde kinderen mogen niet naar school, mogen niet werken.. zij bestaan in feite niet.
Andere feiten:
- Slechts 1 op de 20 gestolen Chinese kinderen wordt ooit weer door hun ouders teruggevonden..
- In China leven nu zo'n 14 miljoen (!) jonge mannen, zonder kans ooit een vrouw te zullen hebben. Dit als gevolg van de 'one child-policy'
- De 'one child-policy' zal nog tot minumaal 2018 in stand blijven, aldus de Chinese overheid. Voor een kort artikel over dit onderwerp:
http://www.nrcnext.nl/nieuws/internationaal/article967422.ece
Door: Garrie van Pinxteren
"Is
het goed dat de Olympische Spelen nu in China worden gehouden? Kunnen
de Spelen, zoals sommigen zeggen, het breekijzer vormen voor een
doorbraak op het gebied van mensenrechten en persvrijheid?
Ik
denk het niet. Er zijn tot nu toe geen tekenen dat de komst van de
Spelen de persvrijheid in China voor Chinese journalisten heeft
vergroot. Er is eerder sprake van een verkleining van hun speelruimte.
Dat hoeft ook eigenlijk niemand te verbazen, als je kijkt naar China’s
gedrag in het verleden. De Chinese overheid houdt de pers altijd
strakker in de hand in de aanloop naar belangrijke officiële
gebeurtenissen. Dat is ook nu weer te zien in de aanloop naar het
partijcongres in oktober. Bij gezichtsbepalende gebeurtenissen mogen de
media veel minder en worden dissidenten onder huisarrest geplaatst of
tijdelijk naar buiten de stad verbannen.
Alleen voor
buitenlandse journalisten lijkt er iets verbeterd. In de periode rond
de Spelen mogen zij spreken met alle Chinezen en Chinese organisaties
die daar toestemming voor geven. Dat is anders dan vroeger. Toen moest
de overheid eerst toestemming geven voordat je welke Chinees dan ook
mocht interviewen. De nieuwe regels hebben als groot voordeel dat je
niet meer per definitie in overtreding bent als je iemand interviewt.
Nadeel blijkt wel dat je ook nooit meer duidelijke toestemming krijgt
van de overheid om iets wél te doen. In de praktijk zijn er ook weinig
Chinezen die het risico willen nemen om op eigen gezag iets te zeggen.
Ze zijn bang dat het achteraf toch op represailles van de overheid komt
te staan als ze iets verkeerds zeggen.
Propaganda-apparaat
En
er is nog een veel fundamentelere reden waarom de Spelen niet zullen
leiden tot grotere persvrijheid. In haar rapport van 7 september van
dit jaar trekt Sophie Richardson, directeur Azië van Human Rights
Watch, de intenties van de Chinese overheid in twijfel. ‘Het lijkt erop
dat de Chinese overheid persvrijheid eerder ziet als een vijand dan als
een waakhond op het gebied van de openbare veiligheid en de sociale
stabiliteit.’
Ze raakt daarmee aan de kern. Ik denk niet dat de
Chinese overheid gelooft dat persvrijheid goed is voor China. Bij een
sterke staat hoort een sterk propaganda-apparaat, en dat is de centrale
taak van de media in China: zij moeten bij de eigen bevolking en in het
buitenland steun kweken voor het beleid van de overheid. De partij
werkt daartoe met voorschriften aan de media waarover ze wel en niet
mogen berichten, en over wat de inhoud van de berichten moet zijn.
Chinese burgers zijn eerst en vooral onderdanen. Ondergeschikten ook.
Zij verhouden zich tot de autoriteiten als kinderen tot hun ouders. De
ouders dienen in het belang van hun kinderen te handelen. Maar je kunt
het kinderen niet toevertrouwen om op grond van alle beschikbare
informatie zelfstandig tot een verstandige keuze te komen. Je kunt ze
daarom ook maar beter afschermen van informatie waar ze niets mee
kunnen en waar ze alleen maar onrustig van worden.
Het is daarom
een illusie te denken dat de Olympische Spelen een wezenlijke
verandering in de houding van de Chinese overheid teweeg zullen
brengen. Integendeel: rond de Spelen zal de controle op de Chinese
media veel strenger zijn dan normaal, omdat zij juist in die tijd hun
rol als boodschappers van de Chinese overheid foutloos en met verve
moeten vervullen. Van het Internationaal Olympisch Comité (IOC) valt op
dat gebied geen heil te verwachten. Ook het IOC is gebaat bij
enthousiasme, harmonie en zo veel mogelijk aandacht voor sport en zo
min mogelijk voor de controversiële aspecten van de Spelen.
Ik
geloof niet dat China stapje voor stapje toegroeit naar een vrije pers,
op dezelfde manier waarop het land zich stapje voor stapje heeft
omgevormd van een centraal geleide, op communistische leest geschoeide
economie naar een economie die zowaar behoorlijk op een
vrijemarkteconomie begint te lijken. Tenminste: niet onder de huidige
regering.
De huidige Chinese leiders streven daar helemaal niet
naar. Deng Xiaoping (1904-1997) zette de economische hervormingen eind
jaren zeventig in met het doel om de communistische eenpartijstaat in
China te versterken, niet om die te verzwakken en zeker niet om die om
te vormen naar een meerpartijendemocratie naar westers model. China
heeft, kort gezegd, helemaal geen vrije pers nodig om aan de eigen,
Chinese maatstaven voor een modern land te voldoen.
Ik heb af en
toe iets gezien van hoe de overheid de media aanstuurt. In 1998 ben ik
naar China gekomen voor een veel comfortabeler baan dan die van
journalist. Ik werkte in de buurt van Shanghai op een kantoor dat was
opgezet om de Nederlandse export naar China te bevorderen. Bij de
opening van dat kantoor was ook de vice-gouverneur van de provincie
aanwezig. Hij werd tijdens het banket gestoord door een bescheiden
naast hem neerknielende journalist. Die vroeg hem om het stukje goed te
keuren dat hij over de opening van het kantoor had geschreven. De
vice-gouverneur pakte zijn pen, kraste hier en daar wat in de tekst,
vulde wat aan, en gaf het stuk aan de journalist terug. Die leverde de
herziene versie in bij zijn krant. Braver kun je het niet hebben.
Kritische verhalen
Toch,
en dat is heel verrassend, zijn het juist Chinese journalisten die met
de meest interessante, kritische en onthullende verhalen komen over wat
er in China gebeurt. Toen ik in China zat, kreeg ik de echt mooie
ideeën voor verhalen altijd van mijn Chinese assistent. Hij spreekt
geen Engels en hij haalt zijn informatie louter uit de Chinese
staatsmedia. Maar hij kwam met het verhaal van arme boeren die door de
plaatselijke regering waren overgehaald om hun geld te steken in de
exploitatie van oliebronnen. Toen de olie eenmaal was gevonden en de
olieprijzen stegen, werden zij met grof geweld gedwongen om hun bronnen
tegen verlies terug te verkopen aan de overheid.
Hoe kunnen
zulke kritische verhalen in de Chinese staatspers belanden? De eerste
verklaring is dat de overheid wil dat bepaalde misstanden naar buiten
komen. De onthullingen in de media en de verontwaardiging bij het
publiek maken het de overheid namelijk makkelijker om bepaalde
misstanden ook echt aan te pakken. De Chinese overheid kan veel
makkelijker functioneren als de bevolking haar politiek steunt. Als de
overheid bijvoorbeeld iets moeilijk grijpbaars als de handel in vrouwen
of de abortus van meisjes-embryo’s wil tegengaan, dan geeft ze vaak
permissie of zelfs opdracht aan de pers om daar zeer kritische verhalen
over te schrijven.
Ook kunnen verschillende groeperingen binnen
de overheid er baat bij hebben om de interne besluitvorming een
bepaalde richting op te duwen. Dat is denk ik wat er gebeurde met het
verhaal van de olieboeren: sommige krachten in Peking vonden dat de
boeren niet onteigend mochten worden, en zij hoopten met de
verslaggeving de besluitvorming terug te draaien. Zonder succes
overigens.
Een derde reden is dat de staatsgecontroleerde media
steeds minder geld krijgen van de overheid. Dat leidt tot een vaak
ongebreidelde commercie. Het wordt belangrijk om met primeurs te komen
die het publiek prikkelen en aantrekken. Een verhaal over de ontvangst
van het Ethiopische staatshoofd door de Chinese president doet dat
doorgaans niet. Daardoor zijn er veel media die willens en wetens langs
de rand schurken van wat nog officieel toelaatbaar is. Dat levert vaak
interessante, zij het niet altijd betrouwbare, journalistiek op.
De
vierde reden is dat journalisten domweg gehecht zijn aan hun vak. Het
is waar, veel journalisten raken door het gebrek aan persvrijheid
hopeloos gecorrumpeerd. Ze laten zich betalen voor hun berichtgeving,
en er circuleren veel verhalen over journalisten die zich in een
conflict laten inhuren door één van beide partijen. Maat er is gelukkig
ook een belangrijke groep journalisten die wil berichten wat er in hun
land echt aan de hand is. Zij komen achter misstanden die bij het brede
publiek niet bekend zijn. Opvallend is dat de meeste journalisten
tijdens de opstanden op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989 de kant
van de studenten kozen, en massaal opriepen tot een vrije pers.
En
die Spelen? Daar moeten we vooral niet te veel van verwachten. Het
wordt vast niet de grote doorbraak naar democratie en persvrijheid
waarop sommigen hopen. Dat is onze droom misschien, maar zeker niet die
van de Chinese overheid. De Olympische Spelen zijn een groot, zeer
commercieel sportfestijn dat wij aan China hebben gegund omdat we
China’s aanbod niet konden of wilden afwijzen. China krijgt daarmee de
gelegenheid om zich van zijn goede, moderne en machtige kant aan de
wereld te tonen. Het wordt vast een weergaloos festijn. Aan ons de taak
om niet alleen dat feestgedruis hoorbaar en zichtbaar te maken, maar om
ook de mensen aan het woord te laten die op dat feest niet welkom zijn."
Bovenstaande
is een bekorte versie van de lezing van Garrie van Pinxteren. Eerder
dit jaar publiceerde ze ‘China. Centrum van de wereld’. Eind september
vertrekt ze als correspondent voor de NOS naar China.
Joël Voordewind was gister (14-02) te gast bij Pauw en Witteman. Net als Van Muiswinkel vraagt hij om een boycot van - in ieder geval de opening van - de Olympische Spelen in Beijing deze zomer.
Uiteindelijk is het natuurlijk niet de vraag of de Spelen wel of niet doorgaan en wie daarbij wel of niet aanwezig zullen zijn... Het belangrijkste is dat de discussie over de mensenrechten in China weer volop in gang is. In de media; in de politiek. En dat is hopelijk wat maakt dat China zal gaan luisteren: internationale druk.
"Joël
Voordewind is Tweede Kamerlid voor de Christen Unie. Hij is van mening
dat Nederland niet of slechts in een 'sobere' delegatie aan de
openingsceremonie van de Olympische Spelen moet deelnemen. Voordewind
wil dat minister Maxime Verhagen (Buitenlandse Zaken) dit plan
overneemt. In 1980 boycotte Nederland de openingsceremonie in Moskou,
toen vanwege de Russische inval in Afghanistan."
(bron: www.pauwenwitteman.nl, ook voor de hele uitzending. Onder is een samenvatting, waarin voordewind in de eerste minuut te zien is.)
Bekijk de documentaire 'The dying rooms' via:
http://www.channel4.com/fourdocs/archive/the_dying_room_player.html
De documentaire bevat schokkende beelden, maar helaas: het blijft werkelijkheid van alledag en daarvoor moeten wij onze ogen niet sluiten
Velen vragen zich af: is het wel verstandig de Olympische Spelen in een land te houden, dat zo slordig omgaat mijn zijn eigen mensenrechten? De discussie over deze kwestie begon met een opiniestuk van caberatier Erik van Muiswinkel in De Volkskrant op oudejaarsdag. Van Muiswinkel bepleitte dat Nederlandse atleten deze zomer niet naar Peking afreizen, gezien de barre wijze waarop de mensenrechten in China (niet) worden nageleefd (zie filmpje).
Donderdag 17 januari is er op verzoek van de Tweede Kamer een rondetafelgesprek gehouden. Erica Terpstra, voorzitter NOC*NSF, vindt dat de discussie over mensenrechten in China en de Olympische Spelen 'een beetje laat' op gang komt. "We weten al acht jaar* dat de Spelen in China gehouden gaan worden. 220 dagen voordat ze beginnen, worden sommige mensen plotseling wakker en leggen de verantwoordelijkheid bij de sporters neer."
Minister van Buitenlandse Zaken Verhagen en staatssecretaris Bussemaker (Sport) herhalen het regeringsstandpunt: Sport mag niet misbruikt worden voor politieke doeleinden. Verhagen: "een man die in de gevangenis wordt gemarteld, schiet niets op met een Nederlandse boycot." Wel moeten we volgens Verhagen 'met de Chinese regering in gesprek blijven, en hen op hun daden kunnen wijzen'.
Ook de Chinese regering keurt af dat er een verbinding wordt gelegd tussen de Chinese mensenrechten en de Olymspische Spelen. In zijn opiniestuk in De Volkskrant van 17 januari j.l. schrijft de Chinese ambassadeur in Nederland, Xue Hanqin: "Miljoenen Chinezen hebben aan de voorbereidingen meegewerkt en hebben zich bijzonder ingezet om de Spelen tot een succes te maken." [...] "Een open en onbevooroordeelde geest zal erkennen dat China grote vooruitgang heeft geboekt op het gebied van mensenrechten."
Volgens Amnesty International blijven zich in China op grote schaal schendingen van mensenrechten voordoen:
- de doodstraf;
- oneerlijke processen, martelingen, opsluiting zonder aanklacht;
- mensenrechtenverdedigers (worden gevangengezet);
- vrijheid van meningsuiting, media (journalisten worden opgepakt) en internet (door de overheid geblokkeerde internetsites);
- arbeidsomstandigheden.
(voor uitgebreidere uitleg van bovenstaande punten: http://www.amnesty.nl/encyclopedie_lemma/15758 Ook: De Volkskrant van donderdag 17 januari 2008)
* (Kan Terpstra wel tellen? Op 13 juli 2001 werd Peking door het Internationaal Olympisch Comité gekozen als gastheer voor de Spelen van 2008)
We hebben er allemaal wel één in onze kledingkast liggen: spijkerbroeken voorzien van het label 'made in China'. Klinkt onschuldig; is het tegendeel. Micha X. Peled produceerde in 2005 de documentaire 'China Blue', over arbeiders die het Chinese platteland verlaten om in fabrieken in grote steden te gaan werken. De vaak jonge arbeiders hopen zo met hun salaris achtergebleven familieleden te kunnen ondersteunen.
In de documentaire volgt de regisseur de 16-jarige Jasmine, die als losse-draadjes-knipper in een spijkerbroekenfabriek gaat werken. Samen met 12 andere jonge meisjes deelt zij een slaapkamer op het terrein van de fabriek. Geld voor de huur en het eten wordt van hun toch al bizar lage loon ingehouden. De werktijden zijn onmenselijk en ten alle tijden controleert een 'floormanager' of de arbeiders wel hard genoeg werken. Zo niet, dan krijgen zij wasknijpers om hun ogen open te houden, zodat ze niet in slaap kunnen vallen.
Bekijk 'China Blue' via:
http://video.google.nl/videoplay?docid=7722357401716915348&q=China+Blue&pr=goog-sl
De documentaire bevat schokkende beelden, maar helaas: het blijft werkelijkheid van alledag en daarvoor moeten wij onze ogen niet sluiten
| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
Laatste reacties